خدا کند

خدا کند نروی سوی آن که می خواند .....

...تو را به لحن غریبانه، خوب می داند...

... که شاهکار شب از شانه ی تو می ریزد...

به روی خاک عطش خورده ، کاش بنشاند...

... خدا کنار من خسته اتفاق تورا...

...برای ساعتی اندک و یا بباراند...

...برای بدرقه ی تو کم کمش باران...

که بعد هجرت تو از من آنچه می ماند...

...صدای مبهمی از لابلای حنجره ام...

... خدا کند نرود سوی آن که می خواند...

۱۳۸۲/۶/۱۸........... ۵ بامداد......... مشهد