تو هم نفهمیدی

غرور مرد، به روی دو دست او خشکید،تو هم نفهمیدی ...

غریو غمزده ای، توی کوچه ها پیچید، تو هم نفهمیدی ...

شکوه شعر، به پایت فتاده ، گل بانو

که بغض تلخ قناری، به خاطرش ترکید‌، تو هم نفهمیدی ...

صدای ممتد " نه ..." ، مرگ شاعری گمنام

و اشک مرد، درون دو چشم او لرزید‌، تو هم نفهمیدی ...

صبور و ساکت و تنها، نشسته رو به غروب

و شانه های نجیبش ، ز گریه، می لرزید، تو هم نفهمیدی...